Praten over de motivatie of de inspiratie van de kunstenaar heb ik altijd een moeilijke zaak gevonden. Want hoeveel woorden je ook gebruikt, het schilderij zelf verteld het verhaal altijd beter dan je zelf in woorden kunt doen. Ik heb soms zelfs het gevoel dat het de magie van het werk eerder schaadt dan goed doet. Je hebt als beeldend kunstenaar nu eenmaal meer iets met het visuele dan met het auditieve. Maar laat ik u bekennen dat wat mij motiveert een combinatie is van enerzijds een niet aflatende ijver om een visuele wereld uit de verf te laten ontstaan, zonder dat die verf zelf 'in de weg gaat zitten'. Dan hebben we het dus over het beheersen van de technische kant van het schilderen. Iets waar je je hele leven mee toe kunt want het kan altijd beter. Anderzijds zijn het juist de beelden zelf, de visioenen zo je het noemen wilt die de werkelijke reden zijn waarom je uberhaupt aan een dergelijke klus begint. Ik beleef nogal eens van die momenten waarop er plotseling een beeld in het hoofd opdoemt. Dat kan zijn wanneer ik de krant of een tijdschrift lees, naar de tv kijk of zomaar wat met een potloodje op een vel papier zit te krabbelen. Of eigenlijk kun je het zo gek niet bedenken op welke momenten zich dat voordoet want de wereld zit vol beelden...